Door Joep Nabuurs
Op zaterdag 10 juni 2006 vond de finale van het NK schaken voor schoolteams plaats in Nijmegen, waar Venlo zich voor gekwalificeerd had. Ongeveer een half uur van tevoren arriveerde het Venlose team daar, bestaande uit Mart Nabuurs, Egbert Clevers, Marina van Vliembergen en Thijmen Smith. Het team werd vergezeld door 4 begeleiders/fans, waaronder ikzelf als teamleider. We begroetten ook de andere teams: “Wat tof dat jullie naar ons komen kijken!” Het beloofde een spannende dag te worden, want alle 4 teams leken in aanmerking te komen voor de titel. Het was erg warm weer (ergens werd zelfs 30 graden aangegeven), maar de speelruimte was goed gekoeld.
Toch was er een kleine tegenvaller: De borden werden ditmaal van de zijkant bekeken. Je moet als toeschouwer buiten de touwen blijven en kan niet alle borden evengoed zien. In dit geval stond je bijna bovenop bord 1, maar bord 3 en 4 waren te ver weg om de stelling fatsoenlijk te kunnen beoordelen. Zo konden alle teamleiders (die zijn ook toeschouwers en dus blijven ze buiten de touwen) hun team niet goed adviseren waar dat nodig of toegestaan was.
Vol goede moed begon Venlo in de eerste ronde tegen het Cambreurcollege, oftewel de Haast-clan. Venlo konden de broers en zus Haast helaas niet kraken. Zelfs Mart verloor zijn na drie jaar ongeslagen status, maar tegen Mark Haast is dat geen ramp. Mart viel Marks koning mooi aan, maar Mark verdedigde goed en at daarna de rest van het bord op. Marina kon tegen Anne Haast geen potten breken en ook Thijmen kon Rob Haast geen pijn doen. Alleen Egbert won zijn partij door ternauwernood onder de scherpe aanval van Koen Haast uit te komen. 3-1 verlies dus.
De tweede ronde was er nog kans voor een revanche. Tegenstander was het team van college Het Baken. Egbert bevestigde de sterke indruk die ik had door zijn tegenstander Mehran Kamali flink onder druk te zetten. Toen Egbert met enorme pionnenmeerderheid op beide vleugels doorbrak wist Mehran niet meer waar hij kijken moest en gaf hij op. Op bord vier kwam Thijmen in tijdnood doordat hij te lang nadacht. Thijmen leerde de harde les dat je met slechts één uur bedenktijd niet altijd de beste zet moet willen doen en moest de nul incasseren. Op bord 1 stond Mart slecht tegen Pieter Nobel. Pieter zag echter kans om met een zet al zijn voordeel te vergooien. Mart won zelfs een pion en schoof het eindspel vakkundig uit. Marina meende remise te hebben op bord drie, maar tegenstander Peter Riksten dacht daar anders over. Marina miste door tijdsdruk de beste kans en verloor haar paard. Uitslag: 2-2 dus, waarmee voor beide teams de hoop op de eerste plek in duigen viel, aangezien de Haast-clan wederom won.
Daarop kwam de volgende doelstelling: Niet 4e worden. Bij een plaats in de top 3 zou Limburg gerechtigd zijn om volgend jaar nog een team te sturen. Winst tegen het team van Ring van Putten zou dit met zekerheid behalen. Inmiddels waren er nog meer supporters gearriveerd, waaronder jeugdleider bij Venlo, Bas van der Grinten en als grootste verrassing Den Hulster-conrector Chris de Haan!
Mart kreeg na een dik uur spelen een remise-aanbod van tegenstander Zhang. Mart wist dat ik hem niet kon adviseren (want ik zag bord 3 en 4 gewoon niet goed) on nam daarop maar zelf het initiatief. Hij beoordeelde Egbert als remise tot winst, Marina remise tot verlies en Thijmen naar winst. Dat zou bij remise 2,5-1,5 opleveren voor Venlo en Mart besloot dus om het aanbod aan te nemen. Goed teamspel! Hij kan tevreden zijn met zijn bijdrage.
Wie dit ongetwijfeld ook was was Egbert. Zijn tegenstander had weinig tijd in een iets betere stelling, maar kon daar eigenlijk niets mee. Hij moest door tijdsdruk de zaak dus snel forceren, maar dit zat er niet in. Hij drukte te ver door, waardoor Egbert de zaak omkeerde en in een gewonnen stelling de partij afsloot. 3 overwinningen voor hem!
Thijmen had inmiddels een paard meer, maar had toch zorgwekkend veel tijd nodig om de goede zetten te vinden. Laat in de laatste minuut kon hij gaan racen, maar dit was waarschijnlijk onmogelijk. Met nog steeds een stuk meer zag hij tot afgrijzen van niet in het minst hemzelf de 0 of zijn klok staan.
Marina stond een dame tegen 2 stukken achter, maar leek ineens een vesting te hebben gecreëerd. Haar tegenstander werd op een gegeven moment zelfs dolgedraaid door al die mogelijkheden die Marina’s stukken hadden. Ze denderde de witte stelling binnen, maar had weinig tijd. Onder druk miste ze mat in 1, maar het was een kwestie van tijd dat haar tegenstander geen schaakjes meer had en ze hem alsnog mat kon zetten. Maar ook hier velde de klok een hard oordeel: Marina verloor, al waren volgens mij een extra 5 seconden genoeg geweest om te winnen. 1,5-2,5 verloren dus, vanuit onderin toch twee gewonnen stellingen. Achteraf wetende dat een winst zilver had opgeleverd achter de verreweg terechte kampioen, de Haast-clan, was dit toch pijnlijk. Marina en Thijmen baalden beiden dus van hun 0 uit 3. Ik zou hen echter tekort doen zonder te vermelden dat ook zij ineens erg gevaarlijk uit de hoek konden komen. Wat afmaken betreft was het gewoon hun dag niet.
De Venlose klassering hing dus af van wat er aan de andere tafel gebeurde. De Haast-clan vervulde de sportieve plicht en won hun derde wedstrijd met 2,5-1,5. De insiders bij Venlo wisten dat Venlo dus alsnog nipt derde was boven Het Baken.
Immers:
- Ze hadden evenveel matchpunten als Venlo.
- Ook de bordpunten waren gelijk, hun uitslag was steeds hetzelfde als de onze.
- Dan geldt de onderlinge wedstrijd, maar deze was 2-2!
Pas daarna viel de beslissing! Bij dit alles gelijk zou de score van het vierde bord vervallen. Aangezien wij hier niets op achteruit gingen, moest Het Baken wel punten kwijtraken. Hun vierde-bord-speler had immers van Thijmen gewonnen. Op deze nipte wijze greep Venlo dus het brons, Het Baken gedesillusioneerd achterlatend. Zeker omdat dit ook hun laatste kans op een hoge plek was, aangezien van hun team ook mensen de school gingen verlaten.
De slotceremonie verliep uitstekend en Venlo kreeg het brons om de nek gehangen. Hierbij moet ook de bijdrage in de voorrondes door Roland van Vliembergen en Guido Faassen worden genoemd. Na een goed georganiseerde schaakdag en niet te vergeten een borrel als cooling-down keerden we huiswaarts.
Bij deze wil ik iedereen bedanken die tijd en moeite heeft gestoken in dit gebeuren.
Dit artikel verscheen eerder in VSV Vizier,
seizoen 2005-2006, nummer 7, bladzijde 22 en 23
